دل سودا زده ی من چه غریب و چه غریبانه نشسته است
فریاد و فغانش به هوا رفت وپریشانه نشسته است
یـا رب زتـو خــــواهــم مـــددی ، کــو مـــددی ؟ کــو ؟
ایـن دل به جـنون شـد ،هـمه خون شد ،اثری کـو؟
رفــتم بـه نـهانــخانه قـلـــبم هـمه جــا مهـــر و وفــــا بـود
آییـــنه به دست دل من روح خـدا ،روح خـدا بود
فریاد بر آوردم از اعــماق وجودم کـه خــدایا ، که خــدایا
بنمای به روح و تن من جان و صفا ،لطف وعطایا
الهی! دانشمندی را خود کسب میکنیم بینش مندی را به ما عطا کن!
الهی! عاشقم! معشوقم غنی است.من تنها نظاره گر شوکت و جلال اویم!
آری معشوقم تویی! معبودم تویی! بود و نبودم تویی ! مرا در یاب!
الهی! عشق تو برایم بس است! تا عشق تو را دارم جهنم هم برایم بهشت
است!
الهی! عبادتت را می کنم نه از برای کسب ثواب! و نه از برای
تصاحب قطعه ای از بهشت! تو را به پاس تمام نعماتت و برای
نشان دادن ذره ای از عشقم عبادت می کنم!
خدایا بار این امتحان از توانم خارجه !!! نذار گم بشممم !!! دستم رو
بگیر!!!)
فمن یتوکل علی الله فهو حسبه
خـــداونــدا مــرا حــاجت روا كـــن بـه خــاك درگـهت دردم دوا كــن
نظـــر افكـــن به درد دردمــــــندان بـه آه و نـالـــه ي آن مســتــمندان
قســــم دادم تـــو را بــه آن عــلــيت بـه زهــرا مرتــضي آن منجــليت
بخـشكان ریـــشه ي فقـــر و بـلا را هـــمه درد و جــفا،نالـــه،خــفا را
هـــمه گـــم كـرده ي راه و پريــشان بـه سـوي درگـهت نادم،پشـــيمان
بـبـــر ما را به ســـوي نـور حـــقت بــه سمت آن هـــمه شـوروحقيقت
همان جايي كه گويم من بهشت است همه مهرو وفا بر در نوشت است!
زندگی را دوست می دارم؟...نمی دانم...شایدم نه!
من زمین را دوست می دارم؟...نمی دانم...شایدم نه!
مهر و کین را دوست می دارم؟ ...نمی دانم...شایدم نه!
لاله و گل . صوت بلبل.بوی سنبل
من زمستان.باغ و بستان.سرو مستان
دوست می دارم؟ ...نمی دانم...شایدم نه!
من صدا را.من هوا را.من همه مهر و صفا را
دوست می دارم؟ ...نمی دانم...شایدم نه!
من خدا را دوست می دارم...؟
چرا دانم.همی دانم خدا را.من خدا را
من خدا را دوست می دارم!
ساقیامطرب و جام می و میخانه کجاست آن سـرای دل وآن مـامن جــانانه کجاست
کومرادی که مریدش بشوم با دل و جان آن بهشت من وآن سرور مستانه کجاست
قدحی ده به من و پر کنش از جام شراب تا نگـویم که دگـــر خـالق پیمانه کجاست
سـفری خواهـمت از کـل حـیاتم ســـاقـی حیف باشــد کـه ندانم در میخانه کجاست
من بیـایــــم بـه در میکـــــده با نالــه وآه که بـ-گویم قــــدح ساقی رندانه کجاست
چه گــويم از درون پـر زشــورم زآغــاز غــروب و فتـح نــورم
خـــدا را ديدم و اشـــكم روان شد زمان ديدنش رازش عــيان شد
عجب ســري بـود راز خــــدايي نشد هرگـز عــيان وقت جدايي
زماني كه دلــم وصـــل خــدا شد همــه رازش ز پرده بر مـلاشد
بديدم هــر چـه را هـرگــز نديدم همــه عشـق وشهادت مـن بديدم
چـه حــالي دارد امشب بار الــها شـنيدم از جـــهان صدها نـدا ها
هـمه تسـبيح تو خواندند و رفـتند هـــمه گـــلها درون خود نهـفـتند
آســـمان حــك امـشب نـام الـله بــراي مــدتي هــر چـــند كـوتاه
سپس مـحو كـرد در سـينه خـود به جايش صد ستاره ديده بگشود
دلــم ميــخواد دوباره كـــنم يه فكــر چـاره
به حال خود به فردا بــه ســرزمين رويـا
تو اين دنياي امروز رويــا داره ميــمــيره
كجان فكراي عاشق كــه رويـا پـربگــيره
دلــم ميــخواد آدمــا توفكروخواب ورويا
باشــن به فكر خدا سازنده شن تو دنيا
تودنيايي كه امروز وفــا معـــني نــداره
آدمي تنها،بي كس نــداره راه چــــاره
بياين باهم بسازيم يــه دنيــاي بـــي ريـا
آدماي مومن و با همــه لــطف و صـــفا
یارب به خدایی ، به کرامات الهی، بنمایان ره و راهی
که شوم خاک سجودت.....!
یا رب به سخایت، به وفایت،به همه لطف و صفایت، بنمایان
ره و راهی ، که شوم مات وجودت.....!
اي كه هر چيز جهان باشد ز حكمتت عيان
اي كه در هر دو جهان آرزو شاه شهان
تا كنون دستم گرفتي در جدال زندگي
عاشقم كن،عاشقم كن در ره اين بندگي
باشدم در اين جهان يك آرزو
تا ببينم آن رخ زيباي او
با عبادت با نيايش با نماز
با دعا و ذكر او،راز و نياز
من توانم به لقاي او رسم
تا ز اين دنياي فاني وارهم
کسی نامم را می خواند! صاحب صدا کیست؟
نمی دانم…!
باید بروم…به کجااااااا؟! نمی دانم!
در اوج حیرانی،اولین گام را بر می دارم تا
صاحب صدا را بیابم…! می روم…وباز هم
میروم…! ناگهان خود را در جاده ای می یابم.
مسافری را می بینم…کوله بار به دوش در
حرکت است.میگویم:ای رفیق! من کجا هستم؟!
این جاده دیگر کجاست؟جواب میدهد:جاده،جاده
زندگی است!! تابلو را ببین!! توقف،ممنوع….!
و این چنین،در چشم بر هم زدنی،محو یک صدا
مسافر راه زندگی می شوم! هرچه بیشتر می روم،
چشم اندازهای جاده،مرا متوقف می کند اما آن صدا،و
حرف آن مرد که گفت،توقف ممنوع…مرا وادار به
حرکت می کند! همان صدا که نامم را خوانده بود
می گوید:مسافر راه زندگی…! می خواهی بدانی من
کیستم؟! پس،عاشق شو ! و این گونه است که مسافر
راه عشق می شوم…!عاشق آن صدایی که مرا
خوانده بود! پس می روم و می روم و می روم.
هر چه بیشتر پیش میروم،با صدا یکی میشوم!
این بار صدا در خودم است که فریاد میزند:
ادعونی،استجب لکم…!
بخوانید مرا،تا اجابت کنم شما را!!!
مسافر راه زندگی شدم…عاشق شدم…
معشوقم را خواندم…در خود یافتمش…
پس،اجابتم کرد…!
